อย่าแปลกใจที่ว่าทำไมเราเพิ่งมาอัพบล็อก หลังจากที่สมัครไว้ และห่างหายไปนาน
ช่วงนี้เราถึงช่วงโค้งสุดท้าย หัวเลี้ยวหัวต่อ ชี้เป็นชี้ตาย เส้นยาแดงผ่าแปด ทิ้งทวน ของการฝึกงาน (ที่เลือกวลีพวกนี้มาเพราะหมือนจะชวนระทึกกะชีวิตช่วงนี้ดี)
เพื่อนเราหลายคนบอกเด๋วนัดฉลองใหญ่ เราดีใจที่การฝึกจะเสร็จสิ้นเพราะมันหมายถึงการสำเร็จการศึกษา ของเพื่อนเรา (เราติดเอฟต้องแก้อีกเทอม)
เวลาสามเดือนกว่าๆ มองย้อนกับไปมันก็ใจหายดี ที่ๆเราคุ้นเคย คนที่เราคบคุย หลายสิ่งอย่าง ทำเราใจแป้วกลับการมาถึงของกำหนดครั้งนี้
เหลือ รายงานเล่มใหญ่ ที่จะต้องทำเป็นหลักฐานส่งซึ่งตามจริง ไม่ต้องมีก็ได้นะ เข้าใจว่าจะเอาไว้เป็นหลักฐานเพื่อดูว่าไอ้คนนี้มันควรจะผ่านการฝึกงานมั้ย รายงานเราคงไม่มีรูปประกอบว่าราทำไรมั่ง เราเห็นบางคนไปสัมภาษณ์ ก็ต้องถ่ายรูปว่าไปสัมภาษณ์คนนี้มาเพื่อเอาไปแปะในรายงาน ซึ่งมันดูวุ่นวาย รูปบางทีมันก็ไม่ได้บอกอะไรเราหมดไส้หมดพุงหรอก แล้วไอ้เล่มสีฟ้าที่ต้องบันทึกทั้งเวลาเข้าออกงาน บันทึกว่าวันนี้ทำอะไรมาบ้าง เรายังไม่เขียนสักหน้าเลย โอเคมันอาจจะวัดความรับผิดชอบที่เรามีต่อการบันทึก แต่ถามหน่อยว่า แค่บันทึกตัวหนังสือลงไป มันทำให้เราตั้งใจทำงานเรียนรู้สิ่งต่างๆได้มากขึ้นไหม เราว่าจริงๆไม่ต้องมีเรื่องพวกนี้เลยก็น่าจะดีหมายถึงทั้งรายงานเล่มใหญ่และเล่มสีฟ้า เราจะทำดีไม่ดียังไงกับการฝึกงานมันก็เรื่องของเรา เราต่างหากที่ควรรู้เลือกเรียนรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ขอสารภาพจากใจจริงๆว่าที่บ่นๆมาเยอะนั้นเราขี้เกียจเขียนทำ ไอ้หลักฐานทั้งสองชิ้นนี้มากๆ มากถึงมากที่สุด
แต่ยังไงเราก็ต้องทำมันอยู่ดี เพราะมันเป็นกฎที่เราหนีไม่พ้น
